ارسال آثار جشنواره جوان تا 31 خرداد 98

به گزارش روابط عمومی انجمن موسیقی ایران، در بخش «موسیقی دستگاهی ایران» خوانندگان و نوازندگان سازهای تار، تنبک، دف، سنتور، سه‌تار، عود، قانون، کمانچه، نی؛ در بخش «موسیقی کلاسیک» نوازندگان سازهای ابوا، پیانو، ترومبون، ترومپت، فلوت، کلارینت، کنترباس، گیتار، ویلن، ویلنسل، ویولا، هورن؛ و در بخش «موسیقی نواحی ایران» خوانندگان و نوازندگان سازهای زهی، بادی و کوبه‌ای از مناطق مختلف کشور به رقابت خواهند پرداخت.

خیابانی به نام "محمد رضا شجریان"

اعضای شورای شهر تهران امروز در بخش دوم جلسه علنی خود برخی از خیابان‌های پایتخت را به نام بزرگان ادب و هنر از جمله محمدرضا شجریان، علی نصیریان، محمد علی کشاورز، داود رشیدی، هوشنگ ابتهاج، علی حاتمی و ... نام‌گذاری کردند.

فراخوان دوازدهمین جشنواره موسیقی نواحی ایران منتشر شد

فراخوان دوازدهمین جشنواره موسیقی نواحی با تکیه بر اجرای آثار با کلام مبتنی بر منظومه‌های تغزلی از شاعران کهن ایران زمین، همچنین شاعران بومی (با گویش‌ها و زبان‌های محلی) منتشر شد.

اما و اگر های کنسرت خیابانی، واژه ای به نام رویا

از آن تابستان که کلمه‌ی «کنسرت خیابانی» به واژه‌ای مصطلح در جریانِ موسیقی کشور بدل شد تا حالا که با یک جست‌وجو در اینترنت، می‌توان انواع و اقسامِ مطالب و ویدیوها درباره‌ی آن را شنید و دید، هنوز هیچ کنسرتِ خیابانی‌ای در ایران برگزار نشده است؛

با امضای وزیر ارشاد صورت گرفت «همایون شجریان» گواهینامه درجه یک آواز دریافت کرد

گواهینامه درجه یک هنری (معادل مدرک تحصیلی دکتری) توسط شورای ارزشیابی هنرمندان، نویسندگان و شاعران کشور در رشته «آواز» به همایون شجریان داده شده است.

پنجمین کنکور نوازندگی فلوت برگزار می شود

این مسابقه هر چهار سال توسط انجمن فلوت ایران برگزار می‌شود و هدف آن آشنا کردن نوازندگان ایرانی با استانداردهای حرفه‌ای نوازندگی فلوت کلاسیک و همچنین معیارهای حضور در کنکورهای بین‌المللی و آشنایی با نحوه‌ داوری در کنکورهای بین‌المللی است.

اطلاعیه صندوق اعتباری هنر در خصوص تکمیل مشخصات عضویت

 با توجه به نزدیک شدن به زمان ثبت نام بیمه درمان تکمیلی ویژه اهالی فرهنگ، هنر و رسانه، آن دسته از متقاضیان که تاکنون نسبت به ثبت نام عضویت در صندوق اعتباری هنر اقدام نکرده‌اند تا 31 اردیبهشت ماه فرصت دارند،

بانک جامع اطلاعات موسیقی تدوین می شود

 انجمن موسیقی ایران قصد دارد جهت ساماندهی آمار و اطلاعات هنرمندان و دست‌اندرکاران موسیقی کشور و دستیابی به جامعه آماری و شناخت ظرفیت‌های موسیقایی هر منطقه و ایجاد زمینه برای برگزاری انتخابات شعب انجمن موسیقی، «بانک جامع اطلاعات موسیقی کشور» را تهیه و تدوین کند. کلیه هنرمندان موسیقی می‌توانند با مراجعه به تارنمای nay.ir جهت ثبت نام و ثبت مشخصات و سوابق خود اقدام کنند.

آخر سالی مهرآوا ...

«استوار اوست»

سالی دیگر بر ما گذشت و تلخی­­ها و شیرینی­ها­ به خاطره بدل شد. لذت قهقه­هامان از یاد رفت و زخم­هامان التیام یافت. زین پس ماییم و اندوخته­ای از تجربه که یک سال بیش­تر شده است.

سپاسگزار همۀ شما دوستان مازندرانی و غیرمازندرانی هستیم که در سالی که گذشت تنهامان نگذاشتید و هم­دلانه به رقم زدنِ این سال سخت و پرکار یاری رساندید. ما امروز دوستان بسیاری در گوشه­گوشۀ ایران عزیز داریم که ما را به نامِ رسمی مهرآوا می­شناسند و از طرق گوناگون در پیش­بُردِ این دوستیِ خوش­یمن تلاش می­ورزند. چه سعادتی بهتر از این؟

ما در سالی که گذشت فعالیت­های فرهنگی خود را در حوزۀ مازندران و کشور به انجام رساندیم و سال را با انتشار آلبوم­هایی مانند «خوامبه تِه رِه سر بَزِنِم» و «کوهِ سرِ کَکی» که هردو از موسیقی بومی مازندران هستند، آغاز نمودیم. در ادامه و در پاییز، رونمایی آلبوم بومی «شاباجی» را به خوانندگی استاد ابوالحسن خوشرو داشتیم. این مراسم در سالن سلمان هراتی اداره فرهنگ و ارشاد ساری برگزار شد و با استقبال علاقه­مندان این موسیقی و با اجرای زندۀ ابوالحسن خوشرو اتفاق افتاد. در ادامه رونمایی آلبوم «الست» که در ژانری نو و برای نخستین بار به مخاطبان موسیقی متال در شهر ساری ارائه می­شد را برگزار نمودیم که با اقبال عمومی مواجه گردید و جوانان و نوجوانان بسیاری توانستند موسیقی مورد علاقۀ خود را به صورت زنده و مجاز بشنوند.

در سالی که گذشت مهرآوا به برگزاری سومین جشنوارۀ موسیقی بومی البرزنشینان لیلِم اهتمام ورزید و با همۀ دشواری­های پیش­آمده این جشنواره را در تابستان برگزار کرد. ما در لیلِم میزبان خیل عظیمی از هنرمندان بومی مازندرانی و دیگر نقاطِ کشور و نیز علاقه­مندان به موسیقی اقوام بودیم و این اتفاق را به فال نیک می­گیریم.

هم­چنین مهرآوا در زمینۀ برگزاری کنسرت­ها در ژانرهای متفاوت فعال نمووده است که از آن میان می­توان به این موارد اشاره کرد: کنسرت محلی گروه «افتابِ تِه»، کنسرت محلی گروه «دل وِشا» کنسرت محسن یگانه، حامد همایون، اشوان و حمید هیراد.

آن­چه خواندید خلاصه­ای از فعالیت­های مهرآوا است. ما برای سالِ نو تصمیمات جدی و رویکردهای تازه­ای داریم. از شما می­خواهیم همراهمان باشید و با نظرات سازندۀ خود یاری­مان برسانید.

سالی خوش و خرم برای یکایک­تان آرزومندیم.

سال­تان پُر از موسیقی.

همه چیز در مورد نقاره و نقاره کوبی

رجوع به آثار مکتوب تاریخی و کنکاشی سطحی در اسناد و مدارک به جامانده از اداور گذشته، گویای پیشینه و سبقه هنر همه‌پسند موسیقی است. موسیقی ایران مانند موسیقی سرزمین‌ها و ممالک دیگر در مقاطع مختلف بر اساس موقعیت‌ها، نگرش حکومت‌ها و سیاست‌ دولتمردان روندی پرفراز و نشیب را پیموده تا به ما نسل رسیده‌ است. در این میان طی هزاره‌ها و قرن‌هایی که از هنر کهن موسیقی می‌گذرد، ادوات و سازهای بسیاری در جهت ایجاد اصوات جدید و متفاوت طراحی و ساخته شده‌اند که کم و کیف آنها را نوع فرهنگ مردم آن سرزمین تحت تاثیر قرار داده و حتی می‌توان گفت شرایط اقلیمی و جغرافیایی نیز بر روند شکل‌گیری و تکامل آنها تاثیر داشته است. در همین راستا و طی سالیان بسیار تعدادی از سازهای بدوی و کهن به تکامل رسیده‌اند و در نهایت جای خود را در موسیقی امروز پیدا کرده‌‌اند و برخی نیز به دلیل عدم کاربرد از دور خارج شده‌اند و در موزه‌ها جای گرفته‌اند.

نقاره‌کوبی آیینی کهن و تا حدودی فراموش شده!

نقاره‌‌کوبی یا نقاره‌نوازی یکی از اتفاقات جالب توجه موسیقی ماست که در مقاطع مختلف تاریخی مرسوم بوده و کاربردهای متفاوتی داشته و ساز اصلی آن نقاره بوده است. آنگونه که می‌گویند ساز نقاره در قرن نهم و دهم، کاربرد داشته و در محلی مخصوص و مرتفع نواخته می‌شده و استفاده از آن تا دوران قاجار رایج بوده و همراه با طبل نواخته می‌شده است.

نقاره چیست؟

نقاره جزو سازهای کوبه‌ای به حساب می‌آید و دارای دو طبل است که یک اندازه نیستند و به لحاظ سایز با یکدیگر متفاوتند و نوازنده آنها را با چوب می‌نوازد. کاسه بزرگتر ساز نقاره صدایی بم دارد و کاسه کوچکتر صدای زیر تولید می‌کند. نکته جالب اینکه ساز نقاره بر خلاف دیگر سازهای ایرانی که از چوب ساخته می‌شوند، معمولا از مس یا سفال ساخته می‌شده و طبق اصول ساخت اغلب سازهای کوبه‌ای، پوست گاو یا گوسفند بر آن می‌کشیده‌اند.

نقاره

نمونه‌ای از ساز نقاره ساخته شده از سفال

نقاره و انواع ایرانی آن

ساز نقاره یک نوع نیست و شکل و ساختار آن در شهرهای مختلف ایران متفاوت است.

نقاره گیلکی/ مازندرانی:

نقاره گیلکی، مازندرانی از دو کاسه سفالی کوچک و بزرگ ‌تشکیل شده‌است، این ساز را معمولاً با چوب و در موقع لزوم با دست می‌نوازند. اندازه قطر دهانه کوچک آن معمولاً ۱۶ سانتی‌متر و اندازه قطر دهانه بزرگ آن ۲۲ سانتی‌متر است.

نقاره سنندج:

نقاره‌ای که در مناطق غربی کشور و شهر سنندج کاربرد داشته از نوع گیلکی آن تاحدودی بزرگتر است و معمولأ آن را به اسب می‌بسته‌اند و نوازنده با دست آن را می‌نواخته است.

نقاره فارس:

ساختار کلی نقاره فارس با ساز دیگر مناطق کشور یکی است و تنها تفاوت آن در اندازه و سایز کاسه‌های آن است. قطر دهانه کوچک نقاره فارس 22 سانتی‌متر و قطر دهانه بزرگ آن 39 سانتی‌متر است و تا حدودی به خمره شبیه است.

کاربرد نقاره

نقاره علاوه بر استفاده‌های مختلف، در زمان جنگ و مواقع اضطراری نیز نواخته می‌شده و کاربردی محرک‌گونه  و هیجان‌انگیز داشته است.

عبدالله مستوفی که در دوران قاجار می‌زیسته و مسئولیت‌های حکومتی داشته، درباره زمان و چگونگی استفاده از نقاره گفته است: «نقاره در ایران از زمان قدیم معمول بوده است که در طلوع و غروب آفتاب، نوازندگان این موسیقی وطنی در محل مرتفعی به دور هم گرد می‌آمده‌اند و بوق و کوس و کرنا و دهل خود را به صدا درمی‌آورند و با نوازندگی خود خورشید و روشنایی را استقبال و بدرقه می‌کردند و در مواقع رزم هم به آلات موسیقی خود که سنگین‌های آن را به پشت شتر می‌بستند، در میدان‌های جنگ به نواهای مهیج خود سلحشوران را به شجاعت می‌آوردند و در کوچ‌های منزل به منزل اسباب سرگرمی پیادگان و سواران بودند.»

مستوفی در ادامه، درباره دلایل عدم استفاده از نقاره و عدم به جا آوردن آداب و رسوم آن گفته است: «در زمان ناصرالدین‌شاه چون در جنگ و تمرین‌های جنگی،‌ آلات موسیقی اروپایی معمول شده بود، نقارخانه از شغل اصلی خود افتاده و جنبه تجمل به خود گرفته بود و فقط در اعیاد و صبح و عصر کار سابق خود را انجام می‌داده است. در مسافرت‌ها هم البته عده‌ای از آنها همیشه با اردوی ناصرالدین شاه بودند و صبح و عصر نوازندگی خود را در استقبال و بدرقه خورشید معمول می‌داشتند.»

نقاره1

نوازندگان عهد قاجار در حال آماده شدن برای اجرای آیین نقاره‌کوبی

«نقارخانه» به چه جایی اطلاق می‌شود؟

نقارخانه به محلی می‌گفته‌اند که در آن نقاره نواخته می‌شود و این مکان را با نام‌های «نوبت‌خانه» یا «کوس‌خانه» نیز می‌شناسند و نوازندگان نقاره را «نوبت زن» یا «نوبت‌نواز» می‌خوانده‌اند. «نقارخانه» از دوران باستان در ایران وجود داشته و اغلب در پایتخت حکومت‌های مختلف و شهرهای والی‌نشین ساخته می‌شده است. به طور معمول کاربرد بیشتر نقاره و نواختن آن در نقارخانه در زمان طلوع و غروب خورشید بوده است، در زمانی که خورشید را مظهر حیات و روشنایی می‌دانسته‌اند و هرچه گذشته بر کاربرد آن افزوده شده است.

نقاره‌نوازی در «نقارخانه» و استفاده در زمان صلح

ساز نقاره علاوه بر کاربرد در جنگ جهت روحیه بخشی به نیروهای خودی در زمان صلح در مکانی به نام نقارخانه نواخته می‌شده و آداب و مناسک خاصی داشته، به اضافه اینکه کاربردی بزمی نیز داشته و در میهمانی‌ها نواخته می‌شده است.

ژان شاردن تاجر و جهانگرد فرانسوی که کتاب ده جلدی «سفرهای سِر ژان شاردن» را نوشته در نیمه دوم قرن یازدهم هجری، دو سفر به ایران داشته و در دوران صفویه چند سالی در ایران زندگی کرده، درباره «نقارخانه» نوشته‌ است: «سمت سر در بازار«شاه» دو ایوان سرپوشیده است که آن را «نقارخانه» خوانند و هنگام غروب ، سحر،‌ با نقاره و کوس و دهل که قطر آن سه برابر قطر طبل‌های اروپاست، می‌زنند. محل این «نقاره خانه» در قیصریه کهنه بود و قبل از شاه عباس بزرگ، به هنگام شام و سحر نقاره می‌زنند، تا آنکه میدان شاه را ساختند و نقارخانه به آنجا انقال یافت.»

شاردن در ادامه نوشته است: «در محله خواجو هم کاخ نقاره‌چیان هندیست که در آن کرنا زنان و سایر نوازندگان هندی منزل داشتند. شاه عباس دوم هنگام شکست مغول کبیر و فتح قندهارعده‌ای از این نوازندگان را به همراه آورد و در این قصر که در آن هنگام خالی بود جای داد.»

نقاره2

برج «نقاره‌خانه» در شهر ری و در ناحیه شمالی امین آباد بر روی کوه «نقاره‌خانه» یا کوه طبرک واقع شده است

کاربرد نقاره و نقاره‌نوازی از زبان روح‌الله خالقی

روح‌الله خالقی در کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» درباره زمان نقاره‌‌نوازی در دوران قاجار نوشته است: در دوره ناصری «نقارخانه» در این موارد به کار می رفت:

1. در هر بامداد پیش از طلوع آفتاب و در شامگاهان هنگام غروب خورشید، از سر در «نقاره خانه ارگ» نوازندگی می‌کردند.

2. در روزهای عید که سلام رسمی منعقد می‌شد، در موقعی که شاه به تخت می‌نشست از سر در «نقاره‌‌خانه»، نقاره‌چیان باد در کرنا و سرنا نموده و طبل‌ها را به نوازش درمی‌آوردند. سپس خطیب‌الممالک آغاز خطبه می‌نمود.

3. در روز عید قربان (دهم ذیحجه) چنانکه اعتماد السلطنه می‌نویسد: شتر قربانی را امروز با نقاره‌چی و مطرب حضور آوردند. از رسومات قجر است که شتر قربانی را با اسباب طرب می‌گردانند

4. کوبیدن طبل هنگام شب برای اطلاع یافتن راهگذارها از ساعت. خالقی به نقل از معیر الممالک می‌نویسد: «در سر در نقاره‌خانه که در میدان ارگ بود، سه طبل می‌زنند؛ در غروب آفتاب نقاره می‌کوبیدند، آنگاه یک ساعت از شب گذشته طبل خبردار می‌زدند و طبال در حین زدن به دور خود می‌چرخید که صدا به تمام شهر برسد. ساعت دو طبل برچین را می‌زدند که کسبه شروع به برچیدن بساط و بستن دکان‌ها می‌نمودند. سه ساعت طبل بگیر و ببند را رده شیپور ارگ را می‌کشیدند و درها بسته می‌شد.»

5. در شب‌های ماه رمضان، چنانکه معیر الممالک می‌نگارد: «هنگام افطار و سحر هربار چهار توپ بر عرش می‌آمد و شب دو نوبت طبل و نقاره می‌کوفتند. یک بار آن از نیمه شب گذشته بود و آن را طبل دم کردن سحری می‌گفتند.»

6. در روزهای اسب دوانی وقتی شاه سوار می‌شد تا وقتی به پوش سلطنتی می‌رسید، شاطرها اطراف و شترهای «نقاره‌خانه» پیشاپیش آن به حرکت می‌آمدند.

7. در تعزیه تکیه دولت نیز نقاره‌نواخته می‌شده است.

 

«نقار‌خانه» شاهی واقع در ارگ تهران

آلات و سازهای مورد استفاده در نقاره‌‌کوبی

می‌توان گفت نقاره‌کوبی نوعی ارکستر بوده و سازبندی خاصی داشته است. در این مجموعه موسیقایی، علاوه بر نقاره که سازی کوبه‌ای به حساب می‌آید، ساز کوبه‌ای «گورگه» و دو ساز بادی سرنا و کرنا مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند.

شکل ظاهری و چگونگی به کار گیری سازهای مورد استفاده در نقاره‌‌کوبی

سرنا

سرنا سازی بادی شبیه «هوبوا» است. سرنا مانند نی شش سوراخ دارد که یکی از آنها در پشت ساز واقع شده است. به گفته روح‌الله خالقی زمانی که دو نوازنده سرنا در میان نقاره‌چیان باشند، یکی از آنها نغمه(ملودی) را می‌زند و دیگری به اصطلاح نقاره‌چیان دم می‌دهد به این طریق که صدای اصلی (تنیک) را مرتبا می‌کشد.

نقاره3

نمونه‌ امروزی ساز سرنا

کرنا

کرنا سازی بادی و بلند است که صدایی بم دارد و فاقد سوراخ است و با انگشت نواخته نمی‌شود و صرفا برای دم دادن است. این ساز از کهن‌ترین سازهای بادی ایران است که در خانواده سازهای بادی قمیش دار دسته‌بندی می‌شود. بر اساس نوشته‌های تاریخی و اشیای مکشوفه از امپراطوری هخامنشی، پیشینه 2500 ساله‌اش، قطعی به نظر می‌رسد.

هرودوت مورخ یونانی عهد باستان درباره کرنا می‌گوید: «در زمان کورش بزرگ، سپاهیان با صدای شیپورحاضر باش، رهسپار میدان جنگ می‌شدند.» شیپور مورد نظر هرودوت، همان ساز کرناست. استرابون دیگر مورخ یونانی، با اشاره به دوره‌های آموزشی شاهزادگان و امیرزادگان هخامنشی می‌نویسد: «هر روز پیش از دمیدن آفتاب، جوانان با صدای کرنا به تمرین‌های نظامی فرا خوانده می‌شدند. مربیان، پسران را به دسته‌های پنجاه نفری تقسیم می‌کردند و ریاست هر دسته را به یکی از پسران شاه یا یکی از امیرزادگان می سپردند.» به این ترتیب می‌توان گفت کرنا در گذشته یک ساز حکومتی بوده و برای اعلان‌ها، جشن‌ها و جنگ‌ها به کار می‌رفته است.

کرنا

کرنای به جا مانده از دوران هخامنشی یافت شده در قبر داریوش سوم که در موزه تخت جمشید استان فارس نگهداری می‌شود.

گورگه

گورگه طبلی است از نقاره بزرگتر و پوست آن که نازکتر است از گوسفند تهیه می‌شود و کاسه آن گلی است و با دو عدد ترکه نازک به صدا درمی‌آید.

 

ساز گورگه

علت منسوخ شدن نقاره

روح‌الله خالقی در کتاب سرگذشت موسیقی ایران می‌نویسد: «این آیین دیرین که قرن‌ها سابقه تاریخی داشت در سال‌های بعد به تدریج از اهمیتش کاسته شده و حالا تقریبأ متروک است.»

عبدالله مستوفی نیز در اینباره گفته است: «وقتی که مشروطه تازه به ایران آمده بود بعضی مشروطه‌چی‌ها که در تظاهر تجددطلبی  و بی‌مزگی تصور می‌کردند که آنچه قدیمی است باید از بین برود، پا پی نقاره هم شدند و چندین ماه به این بدبختی‌ها که جز بر پا داشتن رسم دیرین مملکت و استقبال بدرقه فرد کامل نورانیت گناهی نداشتند، حقوق ندادند ولی این آقایان که حقا باید آنها را بعد از این واقعه آقایان نامید از دم در نرفتند و صبح و عصرها، حتی شب‌های رمضان کار خود را بی گرفتن حقوق انجام دادند. آنها نیز که در این بی‌مزگی‌ها خیلی دو‌ آتشه بودند و حرارت به خرج می‌دادند برای نقاره‌چی‌ها پیغام فرستاند که عبث به خود زحمت می‌دهید و باد به سرنا و کرنا می‌دهید. دیگر نه در گذشته و نه در آینده حقوقی نخواهید داشت. آقایان جواب گفتند: ما برای افتخار و احیای رسم دیرین کشور مشغول کاریم و از کسی حقوق نمی‌خواهیم، ‌اگر به ایوان سر در ارگ که محل نوازندگی ماست احتیاج دارید بگویید راه پله آن را تیغه کنند تا ما در نزد وجدان خود آسوده باشیم و الا تا این راه نبسته‌اید ما از کار خود دست بر نمی‌داریم. خلاصه اینکه همین مقاوت چند ماهه آنها سبب شد که بعدها قدری عقل به کله‌ها برگشت و این شورهای بی‌نمک دست از بی‌مزگی برداشتند و برای آنها حقوق برقرار کردند.»

طبق گفته روح‌الله خالقی رضا شاه نیز در حمله و تخریب و تصرف نقارخانه‌ها نقش به‌سزایی داشته است. خالقی نوشته است: «رضا شاه هم اولین حمله‌ای که به اساس سلطنت قاجاریه وارد آورد، تصرف «نقارخانه» بود که به وسیله انتقال محل آن از سر در ارگ به سردر تازه‌ساز میدان مشق این تصرف را عملی کرد و در حقیقت این علامت سلطنت را از مقر قدیم خود کند و به دسترس خود و تحت امر خویش گذاشت که توجه عامه را نسبت به اقتدار خود بیشترجلب نماید.»

نقاره و نقاره‌نوازی تا دوره ناصری علاوه بر حفظ رسوم قدیم و نوازندگی، تنها موسیقی قراولان پادشاهی بود که در تشریفات رسمی به کار می‌رفت تا آنجا که آوژن فلاندن (نقاش،‌ معمار و خاورشناس) که در زمان محمدشاه قاجار به ایران آمده بود از آن به عنوان موزیک گارد سلطنتی یاد می‌کند.

نقاره4

نقارخانه بارگاه امام رضا (ع) و برگزاری آیین نقاره‌کوبی یا نقاره‌نوازی

 نقارخانه‌ها در عصر ما

با اینکه نقاره و «نقاره خانه» دیگر مورد توجه مردم و هنرمندان نیست؛ اما نمونه کامل آن را می‌توان در مکان‌های متبرکه‌ای چون بارگاه امام رضا (ع) و حرم شاه‌چراغ در شیراز سراغ گرفت. براساس اسناد رسمی و تاریخی موجود در «مرکز اسناد رسمی و نسخ خطی کشور»، تاریخچه نقاره‌زنی در حرم امام رضا (ع)  به ۴۱۷ سال پیش بازمی‌گردد و بیشتر سندهای مربوط به «نقاره‌خانه» اماکن مذهبی و متبرکه از دوره قاجاریه بر جای مانده‌است. در این میان قدیمی‌ترین سند مربوط به نقاره‌خانه حرم امام رضا (ع) مربوط به سال ۱۰۱۲ هجری قمری است. گفتنی است،‌ از میان شش میلیون سند موجود در مرکز اسناد آستان قدس رضوی، هشتصد و دوتای آنها مربوط به نقارخانه حرم امام رضا(ع) است.

 

 

 

 

 

منبع: ایلنا

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران در جلسه ستاد اجرایی خدمات سفر مازندران در استانداری، اعلام کرد: ٢٣ برنامه فرهنگی و هنری برای نوروز در مازندران تهیه شده است.

به گزارش روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران، جلسه ستاد اجرایی خدمات سفر استان در محل استانداری مازندران برگزار شد و دستگاه های عضو این ستاد به تبیین و معرفی رویکردها و برنامه های خود برای ارائه خدمات مطلوب به مسافران در نورز ٩٨ پرداختند.

نخستین جشنواره ملی فرهنگی و هنری اقوام و عشایر ایران «ایل بانگ»

عبدالحسین رحمتی معاون هنری و سینمایی ارشاد ایلام گفت: نخستین جشنواره ملی فرهنگی و هنری اقوام و عشایر ایران به عنوان «ایل بانگ» اردیبهشت ماه ۹۸ در استان برگزار می‌شود.

با اعلام فراخوان جشنواره شرایط شرکت در چهارمین جشنواره آواها و نواهای رضوی اعلام شد

با اعلام فراخوان جشنواره شرایط شرکت در چهارمین جشنواره آواها و نواهای رضوی اعلام شد و شركت‌كنندگان و هنرمندان سراسر کشور فقط براساس فراخوان اعلام شده می‌توانند در يكی از بخش‌های جشنواره شامل بخش آواهای رضوی و یا بخش نواهای رضوی شركت کنند.

«محمد حسین اسماعیلی» -معاون هنری سینمایی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران- درباره شرایط شرکت در چهارمین جشنواره آواها و نواهای رضوی گفت: «شرکت‌کنندگان و هنرمندان سراسر کشور براساس فراخوان اعلام شده فقط می‌توانند در یکی از بخش‌های جشنواره شامل بخش آواهای رضوی و یا بخش نواهای رضوی شرکت کنند؛ همچنین تمامی هنرمندان می‌بایستی آثار خود را بدون ضبط حرفه‌ای و به شکل تصویری و به صورت پست سفارشی به دبیرخانه جشنواره ارائه دهند.»

به گفته‌ی او نوآوری در محتوای آثار ارسالی از سوی هنرمندان، مورد توجه هیئت انتخاب و داوران جشنواره خواهد بود.  شرکت‌کنندگان می‌بایست پس از ثبت نام در پرتال جشنواره به آدرس Tehran.shamstoos.ir  و دریافت کد رهگیری، اثر خود را در قالبDVD به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند: «آثار شرکت‌کنندگان نباید در جشنواره‌های مشابه منطقه‌ای و یا ملی حائز رتبه شده باشند. همچنین حداقل تعداد اعضای گروه‌ها در بخش‌های گروهی ۲ نفر و حداکثر ۶  نفر است.»

علاقه‌مندان می‌توانند برای دریافت فراخوان و شرکت در جشنواره به وبگاه جشنواره به نشانی Tehran.shamstoos.ir   و یا پایگاه اطلاع‌رسانی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران مراجعه کنند.

 

 

 

زیر مجموعه ها