سرناچی، سرنا ره سر بشته بورده

صبحِ روز سه‌شنبه، 22 خردادماهِ ۱۳۹۷، مراسم وداع با پیکرِ عزیزِ زنده‌نام، آقاجان فیوج‌زاده، آخرین خنیاگر موسیقی سرنانوازی در سالن اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی با حضور خانوادۀ این هنرمندِ مرحوم و هنرمندان مازندرانی برگزار شد.

این هنرمند که سالیان عمرِ عزیزش را چون دمی گرم به جانِ سردِ سرنا دمید و به حلاوتِ احساسش، سرود یگانۀ عشق را جاودانه کرد در عصرگاه روز 21م خرداد، به علت کهولت سن و بیماری چشم از جهان فرو بست.

این مراسم به مجری­گریِ علی حسن ­نژاد و با سخنرانی احد جاودانی مدیر کل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و با یادی از بزرگانِ از دست رفته (استاد احمد محسن­پور، استاد حسینعلی طالبی، محمدرضا جعفری) آغاز شد.

جناب آقای جاودانی ضمن عرض تسلیت به داغ­دیدگانِ این ضایعۀ تلخ اضافه کرد: «ما در چند سال اخیر شاهد از دست رفتنِ بلندقامتانی بودیم که نبودِ هر یک از آن­ها سلمه‌ای بزرگ بر پیکر فرهنگ و هنر استان به شمار می­رود. خدماتی که بزرگانی نظیرِ استاد فیوج­زاده به هویت بومی این دیار رساندند، موجب شد تا هنر و موسیقی ارزشمند فولک مازندران حفظ گردد و جانی تازه گیرد. و ما اگر نه آن­گونه که شایسته بود، لیکن کوشیده­ایم تا حق را ادا کنیم و تا جایی که در توان دولت محترم و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است در خدمت هنرمندان ارزندۀ این دیار باشیم. امیدوارم میراث این بزرگان را به تشنگان آن برسانیم.»

سپس محمدابراهیم عالمی، خوانندۀ بومی مازندران و از مصاحبانِ نزدیک استاد فیوج­زاده به روی سن آمدند و ضمن این­که اذعان داشتند «مازندران بزرگ­ترین مرجع و سرچشمۀ سرنای خود را از دست داد»، به خواندنِ آوازی سوزناک، یاد استادِ درگذشته را گرامی داشتند: «حیفه زلفِ اون ونووشه، کهو باشه دلِ گوشه، حیفه وارش شَندِنه خون، حیفه که تیل باشه اِندون... حیفه که چشمه بمیره، قحطی دِنیا ره بهیره...».

این مراسم با سرنانوازیِ جمال محمدی ادامه یافت تا جهانگیر نصر اشرفی، پژوهشگر موسیقی فولک مازندران برای عرض تسلیت و ایراد سخن پشت تریبون قرار گرفتند. ایشان پس از ابراز هم­دردی با خانوادۀ آن مرحوم و همراهان همیشگی استاد، آقایان مصطفی و علی علیزاده که در حقیقت حامل، ناقل و حافظِ رپرتواری اساسی در موسیقی مازندران و کشور بودند، افزود: «ترجیح می­دهم به جای بحث پیرامون این استاد مرجع و یگانه، در رابطه با شرایط هنرمندانِ بزرگی که یکی پس از دیگری از دست می­ روند و ما فقط در مراسم سوگواری­شان شرکت می­کنیم صحبت کنم. بدیهی است که این هنرمندان ارج و ارزشِ کلیدی و بسیار مهمی برای فرهنگ کشور دارند. اگر بپذیریم که هویت ما از طریق مجموعۀ میراث معنوی­ مان بازتاب پیدا می­کند، باید بدانیم که آقای فیوج­زاده بخشی از هویت ما محسوب می­شود. رپرتواری که ایشان حافظشان بودند خارج از فضاهای سرورآمیزی که قرن ­ها مردم مازندران را دلشاد کرد، بخشی از سنن فرهنگی، آیین­ ها، میراث معنوی، پهلوانی­ ها و همۀ آن­چه که فضاهای سرورآمیز ما را در طول تاریخ رقم زده است، را شامل می­ شود. دو آیین نمایشی-ورزشی مهم، کشتی­ محلی لوچو در شمال کشور و کشتی نیاوند بدون حضورِ سرنا و نقاره انجام نمی­شد. نمایش موزیکالِ رسن­بازی یا ریسمان ­بازی نیز همین­طور... من از دیروز که خبر فوت ایشان را دریافت کردم بسیار متاثر و متاسف شدم و این تاسف تا این لحظه در من باقی مانده است. و آن از بابتِ این­که یک بار نشد که از طرف سازمان­ ها و نهادهای مسئول ذی ­ربط، از آقای فیوج­ زاده تقدیری شود. اگر دو مجموعه­ ای که توسط این ­جانب در سال 1374 و یک مجموعه ­ای که در سال 1375 از طریق انجمن موسیقی ایران منتشر ­شد، نبود شاید امروز رپرتوار صحیح و سازمان­ مند و نظام ­مندِ فیوج ­زاده را در دست نداشتیم. در حقیقت چیزی از این گوهر باقی نمی­ ماند....»

پس از پایان صحبت­ های جهانگیر نصر اشرفی آقایان نورالله یوسفی، محسن و علی علیزاده در کنار پیکرِ بی­ جانِ آن استاد به هم­نوازیِ سرنا و نقاره پرداختند.

در پایان پیکر استاد آقاجان فیوج­ زاده بر شانۀ شاگردانش و در حضور هنرمندان مازندران، به آرامگاه تشییع شد.

یاد و خاطره­ اش ماندگار و روحش قرین آرامش باد.

مهدیه کیهانی


در مورد این هنرمند در قسمت هنرمندان سایت بیشتر بخوانید*

 


View the embedded image gallery online at:
http://mehrava.com/news.html?limit=18&start=36#sigProId11632ad27e

شاباجی آخرین اثر استاد خوشرو بزودی منتشر می شود

آلبوم موسیقی فولکلور «شاباجی»، آخرین اثر استاد ابوالحسن خوشر، به آهنگسازی و تنظیم بابک خوشرو مراحل پایانیِ اخذ انتشار خود را طی می­کند. این آلبوم متشکل از نُه قطعه، روایتی متفاوت از موسیقی ردیفیِ سنتی توأمان با موسیقی بومیِ تبری است که این اتفاق آن را مبدل به تجربه­ای متفاوت و درخورِ شنیدنش نموده است.

در این اثر گفت و گویی میان دوتار و کمانچۀ بومی با تار که یکی از آلاتِ موسیقیِ اصیلِ سنتی است جریان دارد که در همراهیِ آوای استاد ابوالحسن خوشرو آن را بیش­تر درخور شَنیدن و داوری می­کند.

این روایتِ متفاوت از موسیقی فولکلورِ مازندران، شامل قطعاتِ 1. مقدمۀ روشا، 2. تکنوازی دوتار، 3. منظومۀ فاطمه مسکین، 4. نوبهار(نرگس بانو)، 5. آواز امیری، 6.گل من، 7.آواز نجما و 8. منظومۀ شاباجی می­باشد که به زودی به علاقه­مندانِ این حوزه ارائه خواهد شد.

زادروز رادیو و زادروز استاد یاور سام بنیان گذار رادیو مازندران

چهارم اردیبهشت هزار و سیصد و نوزده رادیو در ایران متولد شد. و حال هفتاد و شش سال از آن زمانی می گذرد که برای اولین بار صداها از رسانه ی ملی در اختیار مردم قرار گرفت.

صدور مجوزها وزارت ارشاد در سال 97 متحول می شود

 

حسین انتظامی دستیار ارشد وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی وعده‌ی ایجاد تحولات گسترده در بخش صدور مجوزهای این وزارتخانه در سال ٩٧ را داد. در این یادداشت آمده است:

در سال ۹۷ در حوزه مجوزهای وزارت فرهنگ، انشاءالله اتفاقات زیر رقم می‌خورد:

۱تمامی مواردی که اسناد محکم بالادستی در ضرورت اخذ مجوز ندارند، آزاد می‌شوند حتی اگر بر اثر یک سوء تفاهم چنددهه‌ای، همه به آن خو گرفته باشند!

۲در مجوزهایی که اقتضائات جدید، الزاماتی نو را فراهم آورده، تجدید نظر می‌شود؛ از طریق درخواست برای اصلاح مقررات بالادستی.

۳تمامی مجوزهایی که اکنون از طریق سامانه‌های متعدد و حتی به صورت دستی دنبال می‌شوند، یکپارچه و از طریق پنجره واحد صادر می‌شوند. هر شخص حقوقی یا حقیقی برای تمامی درخواست‌های خود فقط به یک سامانه مراجعه می‌کند و فقط یک بار مدارک خود را ارائه می‌کند.

۴در سایه استقرار کامل دولت الکترونیک، مراجعات مکرر به واحدهای مختلف و مواجه شدن با پاسخ‌های مرسوم، گاه تحقیرکننده و سلیقه‌ای نظام سنتی اداری، عملاً از بین می‌رود.

۵در مدارک دریافتی، تجدید نظر می‌شود؛ درحال حاضر، برخی از آنها بی‌مبنا یا زائد یا مانع کسب و کار روان هستند.

۶تمدید مجوزهای ادواری، جمع خواهد شد و این دسته، یک بار مجوز دائمی می‌گیرند مگر موارد تصریح شده در قانون.

۷فهرست تمامی مجوزهای صادره، مشخصات و مدت اعتبار آنها برای همگان قابل مشاهده خواهد بود.

 ۸نوبت‌ها حسب مورد برای همگان یا ذینفعان قابل مشاهده است تا زمینه تبعیض احتمالی از بین برود و رفتار مسئولانه و پاسخگویی دستگاه را افزایش دهد.

هفتم خرداد ماه هشتادمین زادروز کیوس گوران

۷مِ خردادماهِ ۱۳۹۷، هشتادمین زادروزِ خجسته‌ی کیوس گوران، تبری‌سرای عاشق و بلندنظر، مبارک باد.

همدم و مرهم درد ونوشه است
و نگران کیله ی او
او هم صدای آب را میشنود و هم صدای "کیله" خشک را،
کیوس گوران گوشش شنوای کوه وبیشه و دریاست.... 
کیوس گوران اوریمی در 7 خرداد 1317 هجری شمسی در اوریم سواد کوه ، متولد شده است. نام کیوس نامی است تبری که از روی پسر نخست قباد ساسانی و سردار خشایار شاه گرفته شده که سر سلسله دودمان باوندیان تبرستان می باشند. وی در سنین کودکی در روستای حاجی کلا می زیست. این روستا فاقد مدرسه بود بنابراین کیوس دوران ابتدایی را در روستای کفشگر کلا خواند و در قائمشهر دپیلم خود را در رشته طبیعی گرفت. وی میخواست در رشته پزشکی ادامه تحصیل دهد پس به تهران کوچ نمود و مقدمات را برای شرکت در آزمون فراهم کرد. با چند نفر از دوستانش عازم تبریز شد تا در آزمون پزشکی آن شهر شرکت کند. وی دراین آزمون موفق نشد و کیوس را در حالی که نمره قبولی داشت، مردود شمردند. بر همین اساس به هلند رفت ولی پس از مدتی اعلام شد که وزارت علوم مدرک صادر شده از دانشگاه هلند ی راهم قبول ندارد کیوس گوران نیز به ایران بازگشت.کار مطبوعاتی را با روزنامه اقتصادی بورس در تهران شروع کرد وسپس به روزنامه تهران جورنال ، که روزنامه انگلیسی زبان موسسه اطلاعات بود رفت.کیوس گوران در اسفند 1356 به درد گوش مبتلا شد . معالجات وپی گیری های وی در ایران نتیجه ای بر نداشت و پیگیری های خارجی نیز بی نتیجه ماند و کیوس گوران از شنیدن محروم شد. وی که عاشق نوای بلبل و رودخانه ولله،کتولی و امیری بود در شعر هایش می خواند، می نوازد ولله میزند و کتولی می خواند. او هم اکنون به کمک لب خوانی با دیگران ارتباط کلامی دارد. کیوس گوران شعر هایش را با حس و وسواس می خواند.این حس را می شود در اشعار فارسی و مازندرانی اش دید او تاکنون آلبوم هایی با نام های "مازرون"،"مازرون2" و "چل سال عاشقی"،"پس ته کویی" و "یاد اون روزا بخیر" منتشر نمود است. کیوس اولین شاعر تبری سرای این دیار است که در نخستین همایش تجلیل از نخبگان و مشاهیر مازندران توسط شبکه تبرستان صدا و سیما مورد تقدیر قرار گرفت.

 

زیر مجموعه ها