آواز نجما

آوازی است که بیشتر در مرکز و شرق رایج است. این آواز در اصل متعلق به منطقه فارس است، اما در دیگر نقاط ایران به ‌ویژه در خراسان نیز خوانده می ‌شود. متن آن شامل دوبیتی‌ هایی به فارسی است که به آواز اجرا می‌ شود و در تناوب با بخش‌ هایی به ‌صورت نثر و بیان شده به شکل گفتاری، داستان عاشقانه ‌ای را حکایت می‌کند. نجما، پسر بازرگانی ثروتمند از شهرستان لار در سفری که به همراه پدرش به یمن می ‌کند، دلباخته‌ی رعنا شاهزاده‌ی این سرزمین می‌ شود. پادشاه برای این‌که به این ماجرای ناگوار پایان دهد تصمیم می‌ گیرد

تشت لاک

لاک نوعی ظرف چوبی است که در مازندران از آن به عنوان سینی برای تمیز کردن غلاتو ریختن برنج پخته شده در آن در سر سفره و ... استفاده میشده است و طی تکامل زندگی اجتماعی از جنس مس و بعدها از جنس های دیگر ساخته شد. برخی از آنها که صدای خوبی داشتند به عنوا ن ساز در محافل زنانه و جشن ها نواخته می شد.(1) صدایی که از تشت لاک چوبی ایجاد می شود

آواز طالبا یا طالب طالبک

طالبا یکی از پایه های موسیقی مازندران است و روایتی است بر اساس سرگذشت طالب آملی که شاعرِ اوایل سده‌ ی یازدهم بوده است.
اشعار این منظومه ی بلند داستانی، منسوب به «ستی النّسا» خواهرِ طالب و شاعر مشهور سبک هندی است که گویا در فراق برادر سروده است . مضمونِ اشعار موزون آن درباره ی دلدادگی طالب و زهره به همدیگر است که به دلیل مخالفتِ نامادری طالب، مانع رسیدن آن ها به یکدیگر می‌ شود.

دسرکوتن

از نوع سازهای کوبه ای است که به نقاره معروف است. این ساز به شکل دو گلدان

بزرگ و کوچک می باشد که بر روی آنها پوست گوساله یا گاو می کشند.(1) طبل سمت راست بزرگتر از سمت چپ و چوب طبل سمت راست نیز قطورتر از چوب طبل سمت چپ است.(2) کاسه بزرگ دارای صدای بم و کاسه کوچک دارای صدای زیر است. به چوب دسرکتن، کوتنا می-گویند. اندازه کوتنا 30-20 سانتی متر می باشد که در مواقعی چوب کوزه کوچک را تا 2 سانتی متر بزرگتر می گیرند چرا که قطر کوزه کوچک ایجاب می کند که چوب آن بر مرکز پوست اصابت کند.(1) اصطلاح دسرکتن از سه بخش : د(دو ) + سر(سر) + کتن(کوفتن) تشکیل شده که اشاره به کوبیدن روی دو سر ظرف گلی دارد.(2) طرز کوبش بر دسرکتن وحدت های ضرباهنگین ناشی از اجرای نوازنده به طبیعت حرکتی که در اصطلاح موسیقی جهانی مارش می نامند نزدیک است و اکثرا می توان گفت تقلیدی از صدای یورتمه یا تاخت اسب است.(3) حجم صدایی که از دسرکتن حاصل می شود بخصوص حجم صدای طبل سمت راست بسیار شورانگیز است.(2) این ساز را به همراه سازهایی که وسعت صدایی بسیار بالایی دارند مثل سرنا، لَله وا و قرنه می نوازند. ریتم های معروف این ساز عبارتند از: یک چوبه،دچوبه، سماحال، کشتی مقوم، ریز و واریز، گورگه، رونی، کاولی، مشقی، پاتختی، حموم سری و ... از اساتید معروف این ساز می توان به استاد علی علیزاده و برادرش محسن علیزاده اشاره کرد. در مجموع می توان گفت این ساز برای حفظ ریتم و ایجاد شور و شعف در مجالس عروسی و آیینی و ایجاد تعادل ریتمیک در بازی و نمایش پهلوانی مورد استفاده قرار می گرفت.(1)
1) نگاهی جامعه شناختی به موسیقی مازندران، محمد صادق اسحاقی گرجی، نشر مهربان نیکا، 1393، ص91 و 92
2) موسیقی و زندگی موسیقایی مازندران، ساسان فاطمی، موسسه فرهنگی هنری ماهور، 1381، ص24
3) موسیقی مازندران، کیوان پهلوان، انتشارات آرون،1388، ص516 و 517

آواز حقانی یا صنم

مضمونِ شعرهای آن اخلاقی، عاشقانه و مسائل دینی است. حقانی که از مقام ها و رپرتوآر آوازی رایج در موسیقی مازندران است، معمولا در مجالس بزرگ سالان اجرا و خوانده می شود.
احمد محسن پور، در کتابِ «در جستجوی نغمه  های گم شده» صفحه ی 38 می نویسد:
«فرم دوازدهم معروف به «فرم صنم جان» است. «صنم جان» یا «صنم» نوع دوم که در شرق مازندران رایج است،